Nowojorskie impresje - czyli...

Liczba upokorzeń doznanych od CLE w minionych latach jest tak długa, że kolejna porażka jest tylko następną cegłą w murze. Właściwie jest niezauważalna. Taki kamyczek. Gorzej, że NYK mają jeszcze 3 konfrontacje z ohajską konnicą... Szansa na zbudowanie podmurówki rośnie.

Nic się nie zmieniło, od wielu lat. To ciągle zespół, który jest mi emocjonalnie obojętny z tendencją do "nie przepadam". Ale, który, co trzeba uczciwie powiedzieć jest jednym z pozytywnych zaskoczeń obecnego sezonu. Patrząc na skład CAVs trudno o jakieś sportowe uniesienie. Bo to ciągle zespół o tworzącej się nowej tożsamości, wpatrzony w plecy tego, który odszedł by zostać kosmitą. Co tam gra na tej trąbce? Kończący zarabianie dużych pieniędzy Jamison, dożywający swoich minut Parker, do tego grupa taki no-namów o imionach Gee, Hollins, Gibbson, Samuels, którzy średnio zorientowanemu zjadaczowi NBA (jak ja) mówią niewiele, tudzież nic. Jest ten Kyrie Irving, który wczoraj błysnął światłem ciemnej mocy (mam wrażenie, że póki co, w istocie żaden rookie nie pokazał w meczu z NYK w tym sezonie niczego nadzwyczajnego – no może wczoraj Mały Walker miał tam momenty), Tristan Thompson, który niestety się wyślizgnął kostką w meczu z MIA(?) i wczoraj miał przymusowy przysiad, ten Verajao o fryzurze podobnej zupełnie do niczego, który w meczach z NYK zawsze ociera się o osobisty rekord zbiórek ofensywnych i Omri Casspi, który z pewnością będzie kiedyś Knicksem.

Wniosek jest jeden. Fanem CLE nie można zostać z wyboru. To musi być ciężki przypadek losowy. Pozdrawiam tych wszystkich, którym to nieszczęście się przydarzyło.

To, co mi się najbardziej podobało wczoraj w grze CLE to ich stroje ala Cav Fanatic. Do tego niezastąpiony Austin Carr ze swoja gamą – wbijanych młotków, myszy w kurniku, i ptaszków na uwięzi. Gdyby tak kiedyś mogli wspólnie komentować z Clydem jakieś spotkanie. Ba... Byłoby pewnie trochę wspominków po latach...

Mecz był nierówny. Ale do oglądania. Kawaleria miała pitstop w 2Q kiedy, przez 8 min. zdobyli dwa punkty (przegrywali 8), ale potem chabety dostały świeżego obroku, pogalopowały 14-1 i stopniowo oddalały się w 3 i 4Q ku zachodzącemu Słońcu. Hasło do ataku – "Za szwagra" dał Parker... NYK przyglądali się tej rajzie dosyć apatycznie i bez przekonania. No przegonili...

Grę w NYK znowu da się podsumować jednym zdaniem. Brak rozegrania (bardzo nędzny obrót piłką), niedokładność, chaos i malaria, odpalane na siłę rzuty (głównie za trzy) oraz słaba obrona painta. Jeżeli ktoś myślał, że mecz z CHA jest jakimś pierwiosnkiem to przypominam, że jest ciągle styczeń.

Mecz przegrany przez Dark Side (po czterokroć winni1) – którzy w swoim magicznym kwartecie (Palapatine, Shrimp, Bezgłowy i Książę)– osiągnęli niebywałą skuteczność – 11-33 (33%). Bright sight dla odmiany – 20-38. Walka dobra ze złem nadal trwa. Już od bardzo wielu lat.

C. Anthony – ciągle jeszcze delikatnie odądany nasz balonik okrąglutki. Chyba nie było tych kwiatów i bombonierki. Nikt się nie pokajał. On chyba naprawdę nie jest zbyt inteligentny. Nie potrafi zbalansować gry. Taki się zrobił w rozkroku. Pół rzuca, pół szuka kogoś z kim mógłby się podzielić grą. Nie ma tej elastyczności. Jest mechaniczny. Teraz rzucam, ale ponieważ to był mój drugi niecelny rzut z rzędu to teraz podam. Więcej szkodzi niż pomaga. Szef złych. F

A. Stoudemire – momentami małolepszy. Jakaś gra pod koszem, wejście, zejście. Takie drgnięcie widać. Ciągle kompromitująca liczba strat. 6 zb. w ataku to chyba jakiś personal best w tym sezonie. W 4Q jedyny koń pociągowy. Ale perszeron nie pokona w gonitwie stada koni wyścigowych...

T. Chandler – Siła prawości. Parę alley-oppów. Ale defensywnie nie za zbytnio. W pluso minusach -13. Moralnie zwyciężył – sportowo przegrał.

L. Fields – jak to powiedział Austin Carr jest inteligentny, mało go widać, ale robi statystyki. Coś w tym jest. Kolejny przyzwoite numery. Ta landryna wreszcie zaczyna nabierać smaku... Ślazowego...

I. Shumpert – gdzieś pomiędzy nieistotny a niewyraźny. Krewetkowy pod kontrolą Palapatin'e. Chodzi na króciutkiej smyczy. Może znowu strzykało, coś w plecach, bo w 4Q do gry desygnowany był Tony. Co on tak naprawdę gra? Kreacja w rozegraniu antykoncepcyjna.

T. Douglas – to co zawsze. Terroryzm bezideowości. Czy ktoś nie może mu wiązać rąk z tyłu nim wejdzie na parkiet. Pożytek będzie ten sam. Przecież on ani nie podaje ani nie rzuca.

J. Jeffries – dziś przeszedł samego siebie wychodząc z eteru i ujawniając nam swoje ludzkie oblicze. Jest to twarz jednej zbiórki w ciągu 20 min. Facet z publiczności miał w tym czasie dwie. Ghostrider pokazał, że jest AC/DC. W ofensywie dobił nas trójką. Ray Allen zaczyna się martwić. Spokojnie Jesus. Jared ma szansę Cię doścignąć gdzieś w 2356 r. Obiektywnie może się nie udać.

B. Walker – koszykówka w ataku zawieszona na wampirycznym kołku. Mroczny do ukończenia poziomu miał dziś zdobyć kilka asyst. Uciułał 4. Jeden dość ciekawy faul. Taki starożytny. Gladiatorski. Na Ursusa -  tzw. przewalenie byka za głowę. Ale bez combosa. No cóż. Nie doceniono kunsztu. Gwizdnięto ofensa.

M. Bibby- mówi się w NYC - powtarzalny jak Bibby. Zagrał swoje. 2 pkt. 1 ast. On przynajmniej potrafi utrzymać równe napięcie związane z swoją grą. Wie, że oglądają go ludzie o słabych nerwach. Statystyczny skok mógłby kogoś zabić.

Guess what? Seven- eleven...