Nowojorskie impresje - czyli...

Ten mecz był jak Thrilla in Manila…

Co za emocje. Co za zwroty akcji. Co za porażka. Kto nie widział niech żałuje. Dwie OT nie chodzą piechotą. To jest zawsze dodatkowy bonus do ceny biletu.

NYK przekręceni przez dawnych towarzyszy broni. Al i Gallo wygrali mecz w 2OT. Gallo się zabujał w swoim komicznym przyruchu i trafił z faulem potem trójkę dodał Jamochłonik. I po goodbay’u…

Ależ słodycz dla jednych, ależ gorycz dla drugich. To nie był piękny mecz. Raz jedni, raz drudzy mieli swoje lepsze i gorsze momenty. Mnóstwo niecelności, strat tego spotkania rekompensuje fantastyczna dramaturgia. Melo trafiający na dwa z naprawdę trudnej pozycji na wyrównanie do OT. Bum. Nene nie zadrżał na po 105 z wolnych na 2OT. Fields trafiający z faulem przy stanie 115-111 dla DEN. Aj! Ale nie! Nie ma kosza! Jest offens Landry’ego na Millerze! To trzeba zobaczyć…

NYK stworzyli w różnych częściach spotkania kilku epizodycznych bohaterów – najpierw STAT z Fieldsem w 1Q, potem Walker w 2Q (ta kwarta była jedną z najlepszych w tym sezonie), Melo w 4Q…

No to kto wyszedł lepiej na transferze?

Trudno powiedzieć, że DEN pokazali swoją głębię – zagrali tylko siedmioma graczami. To się nazywa minimalizm formy. DEN mieli świetne momenty, ale chwilami byli bezradni w rozegraniu piłki. Lawson był taki nieuważny, niedokładny, dawał sobie obmacywać piłkę. W ataku też słabo. Nene przytomny w paincie – aż 5 asyst, ale w kilku sytuacjach mógł zachować się lepiej. Pieniądze on i Chandler mają prawie te same… a jednak to Tyson wydaje się być przepłacony… O reszcie będzie niżej, bo to prawie nasi.

Pozytyw. NYK w defensywie momentami bardzo ogarnięci. Ale Losing streak przeciągnął się do 6… To niebywałe, ale z wynikiem 6-10 NYK ciągle w PO.

C. Anthony – powinien zmienić pseudonim na Me-loss. W przekroju całego spotkani tragedia. 10 na 30? Literally some kind of a joke. Kiedy on jest na parkiecie, wtedy grają trzy drużyny. NYK, przeciwnicy i on. Nie wiem, czy nie trzeba wprowadzić trzeciego zapisu punktowego. Doprowadzał do wściekłości nawet wyrobioną publiczność w MSG która skandowała – „Podaj. Nie rzucaj. Graj z drużyną”. Melo miał inną koncepcję. Jak zawsze Zagarniał piłkę, izolował i nie trafiał. Mesjasz fałszywy. Numerki były, ale co z tego? Nie udźwignął ciężaru konfrontacji z przeszłością. Jedyny jaśniejszy punkt to rzut nad Brewerem i Gallo na po 98 na wyrównanie w 4Q. Reszta jest samozagładą… Moim zdaniem to przywódca nowojorskiego Dark Side’u… Senator Palpatine wreszcie się objawił. 6 TO.

A. Stoudemire – start jak rakieta, a potem już tylko bezwład nieważkości. W meczu z dwoma dogrywkami i nie mając problemu z faulami oddaje 9 rzutów. STAT? You gotta be kidding me… Prawda jest taka, że nikt nie chciał podzielić się z nim chlebem. Prawie nie dostawał piłki. Melo chyba ani razu mu nie podał. STAT jest w dołku. A nawet studni. To fakt. Ale on nie nabije rachunku, jak mu się nie da zjeść. Po co się takie coś zaprasza do jedzenia jak mu się potem nie serwuje? Ten mecz dobitnie obrazuje, że gwiazdy świecą w innych konstelacjach. 4 TO.

T. Chandler – nudnie poprawny. W obronie walczył, w ataku próbował. Wyfaulowany. Zabrakło go w 2OT.

L. Fields – Landry is back?. By-pass na jednostce centralnej znowu zadziałał. Aktywny, pewny, szybki. Mało zawahań. To jeszcze ze trzy takie gry i odtrąbię powrót syna marnotrawnego. Graj dobrze Landrusiu to może jeszcze przehandluje się Ciebie za coś więcej niż czapka gruszek. 4 TO.

I. Shumpert – walka mocy o jego duszę trwa. Imponuje mu Palaptine… Ciągle się waha. W pierwszej połowie był Yedi (5-8, 6 ast) w drugiej stał się Sithem (2-8, 1 ast.). Tłamsił Lawsona, co trzeba zapisać mu na plus. Charakterystyczne, że w 2OT Trener Mike powiedział mu dziękuję. Usiądź. Odpocznij. Nie krzywdź więcej. Doczytałem, że powód przysiadu Shrimpert'a w 2 OT był bardziej prozaiczny. Kurcze plecorów. Owinął się z konieczności lodem i przymarzł.

J. Jeffries – 19 min. 5 pkt., 2 zb., 5 fauli. W pluso minusach – 17. Jeffrie’yowski klasyk – czyli powrót wielkiej nicości.

T. Douglas – jeżeli ktoś zapyta was – jaki jest wzorzec gry Ton’yego przechowywany w Sevres to jest to wczorajszy mecz. Bałagan, przebłysk i mizeria. Samotność bezgłowego jeźdźca… Ciągle chce się przełamać i ciągle załamuje… (Pomysł, że on może swoim doświadczeniem i umiejętnościami doprowadzić drużynę do zwycięstwa w 2OT trzeba oceniać jako patologiczny. W jakim chorym mózgu mogło obudzić się takie przekonanie. To trzeba leczyć. Przez lobotomię). Wobec kontuzji Shumperta powyższe zdania trzeba wziąć w nawias...

J. Harrellson – epizodycznie. Bez znaczenia. Nagroda rookie of the year się oddala…

UPDATE - Josh złamał nadgarstek. 6 tygodni machania gipsem z ławki...

B. Walker – zastanawiacie się dlaczego mimo najlepszej kwarty w karierze (13 pkt – 5-5 z gry) nie dostał szansy w dalszej części spotkania. Powód jest prosty. Książę Pomroczny z ingridientów zdobytych w poprzednich questach uwarzył miksturkę dającą mu koszykarską nieomylność. „Trenerze - powiedział – mam coś co zadziała, ale tylko jedną kwartę. Nie pytaj o nic. Maksymalnie 12 min. Potem będę jak warzywo”. Trener Mike jest tak zdesperowany, że dał mu szansę… Walker będzie szukał dalej swojego kamienia filozoficznego.

Byli milusińscy

D. Gallinari – kiedy zobaczyłem zdrzemniętego w trawie miałem mieszane uczucia. Potem spojrzał tym swoim gołębim spojrzeniem zza przekręconej szyi i chciałem rzucić mu trochę ziarna. Kiedy wszedł na kosz tym break-dancowym ruchem z miotaniem głową w tą i nazad miałem już dosyć. To jest takie nieestetyczne. 37 pkt. Rekord kariery. 18-20 z wolnych. Występ wieczoru. Zemsta roku. Karl wydobywa z niego to co najlepsze. I to jest różnica miedzy nim a trenerem Mike’m. D’Antoni widział w nim jednowymiarowego gracza czyhającego na obwodzie i rzucającego za trzy. Karl uważa trójki za tylko jeden z elementów jego gry, żądając od Gallo przede wszystkim gra za dwa i wejść na kosz… Jestem ciekaw, gdzie Gallo będzie za trzy sezony. Mam nadzieję, że daleko od NYK

T. Mozgov – wielki drzewiec był dzisiaj wielce pochopny. Ależ o się zrobił nie łamliwy. Jaki soft touch gałęziami. Naprawdę, ktoś go w zimie otocza chochołem i zeskrobuje zeschłą korę. Ciągle deliberuje nad fenomenem grzebienia. Jego to mi akurat brakuje. To taki wdzięczny obiekt do opisywania.

C. Brewer – to taki NYK, nie NYK. Niby był z drużyną 7 dni, ale parkietu nie powąchał. To kolejna dziwna ocena umiejętności koszykarskich Trenera Mike. Nie wiem czy chodziło o pieniądze? Corey to naprawdę niezły obrońca. Nisko osadzony na nogach… W ataku nie brakuje mu eksplozywności. Czy byłby złym zmiennikiem Melo? I ważnym elementem rotacji? Nie dowiemy się. Nigdy.

A. Harrington – jamochłon wcale się nie zmienił. Mr. Brick - Bucket. Zasysa i wypluwa. Tylko 1 asysta. Ale to był przypadek. Al złoży oficjalny protest. To był rzut. Zaczął takim 1-6, że aż mi oczy się zaszkliły z tęsknoty. Potem niestety się przełamał i wyrzucił z siebie 15 pkt w 4Q. Strasznie był podjadany sobą. Trashował. Rozmawiał z sobą? Z publicznością? Z piłką? Kto tam nadąży za sposobem myślenia Szczęki… A miał być side kickiem LeBrona w NYK. Stworzyć najlepsze combo forwardów w lidze. Stwórca był litościwy, że do tego nie dopuścił…  

____________

Z tzw. zaprzyjaźnionych aren albo sklepów filialnych.

W zespole D-League - Eire Bayhawkes debiutowali nasi zesłańcy.

Trzeba powiedzieć, że był to debiut dosyć spektakularny. Lin miał trypelka - 28 pkt, 11 zb. i 12 ast. Chiński Oscar Robertson w lidze dla ubogich. A Jordan też pięknie - 26 pkt. i 8 zb. To, że obaj zaliczyli łącznie 10 z 14 strat zespołu jest tylko pomijalnym szczegółem. Wobec kontuzji Harrellsona - Jordan zdaje się zostanie strażakiem Samem. Chyba, że ktoś wpadnie nie pomysł, że to wszystko opędzi się Novakiem....